Prato Giardino Viterbo

Zeg het voort
Share

De Prato Giardino is een grote ommuurde villa buiten de stadsmuren van Viterbo. Sinds halverwege de 19e eeuw is deze tuin publiek toegankelijk.

Weetjes Prato Giardino Viterbo

Prato Giardino is sinds 1843 publiek toegankelijk. De toegangspoort bevindt zich tegenover de Porta Fiorentina. Meteen bij de ingang bevindt zich een meertje, waar zwanen in rondzwemmen. Brede lanen met schaduwgevende bomen worden omlijst door standbeelden van belangrijke personages.

Het is al sinds de 14e eeuw dat dit stuk terrein als tuin gebruikt wordt. Het behoorde toen nog toe aan de Dogana del Patrimonio en werd na de bouw van de Rocca Albernoz door de pauselijke soldaten als oefenterrein gebruikt.

Tot de 17e eeuw stond er ook een fontein midden in de tuin.

Er liepen een aantal gangen onder het veld door, zodat soldaten bij eventuele belegeringen van het fort verassingsaanvallen konden uitvoeren of konden ontsnappen.

Wanneer de veeboeren hun kuddes voor de verkoop naar Viterbo brachten was het ook hier dat men over de prijs onderhandelde.

Toen Viterbo in 1965 door een aardbeving getroffen werd waren grote aantallen inwoners gedwongen op het veld te gaan slapen. De bisschop liet vervolgens een altaar op het veld oprinchten.

De straat die langs het Prato Giardino loopt heette vroeger Via dei Pilastri, vanwege drie pilaren die voor de woning van de familie Chigi stonden en bedoeld waren om koetsen buiten de poort te houden. Nu heet deze straat Via del Pilastro.

De tuin zelf wordt verdeeld in het Prato Grande (“Grote Veld”) en het Prato Piccolo. Het grotere veld was eigendom van de Chigi‘s, terwijl het kleinere bij de Villa Bonaparte (nu Villa Rattazzi hoorde,

De Villa had in de loop der jaren verschillende eigenaars, te beginnen met de Monaldeschi in 1451. Hierna volgden de Gatti (1459), de Baglioni (1551), de Marsciani (1626) en Dionoro Chigi Montoro (1638). In 1734 kreeg Ubaldino Renzoli het in erfpacht.

Tussen 1571 en 1612 werd het Prato Giardino gebruikt voor publieke terechtstellingen.

Nadat het terrein eigendom van de stad werd, werder er hoge bomen langs d elanen geplant en werden de hoge muren eromheen opgetrokken. Deze muren moesten de volgens de bisschop “immorele handelingen die ’s nachts in hetpark plaatsvonden” tegengaan.

Het hek bij de ingang is in 1872 ontworpen door Virginio Vespignani. Hierbij werd maar liefst 4000 kilo ijzer gebruikt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *